هنگامی که بیش از دو طرف در مذاکرات شرکت دارند چانه زدن روی مواضع بدتر از بد میشود
گرچه بحث در باره مذاکره وقتی که فقط دو نفر درگیر آن مذاکره هستند راحت است ولی حقیقت این است که تقریباً در هر مذاکره ای بیش از دو نفر شرکت دارند طرف های مختلف و متعددی ممکن است دور میز مذاکره بنشینند یا هر یک از دو طرف مذاکره نمایانگر افراد و اشخاص حقوقی دیگر نظیر مقامات مافوق هیئت های مدیره یا بانک ها باشند که باید جوابگوی آنان باشند هر اندازه تعداد افراد درگیر در مذاکره فزون تر باشد آثار منفی روش چانه زدن روی مواضع جدی تر سخت تر میشود
اگر ۱۸۵ کشور با یکدیگر مشغول مذاکره باشند همانطور که در کنفرانس های سازمان ملل متحد روی میدهد چانه زدن روی مواضع تقریبا محال و غیر ممکن است ممکن است همه جز یک کشور بگویند آری دادن امتیازات متقابل مشكل است شما باید به چه کسی امتیاز بدهید در چنین وضعی چانه زدن روی مواضع منتهی به تشکیل ائتلاف هایی بین کشورهایی میشود که منافع مشترک آنان بیش از آنکه جنبه ماهوی داشته باشد جنبه سمبولیک دارد در سازمان ملل چنین ائتلاف هایی مذاکرات شمال و جنوب یا شرق و غرب را به وجود می آورد چون در هر گروه تعداد زیادی عضو وجود دارد ایجاد و بسط یک موضع مشترک سخت تر می شود بدتر اینکه وقتی با رنج و ناراحتی بسیار روی موضع مشترکی توافق میکنند تغییر و دور شدن از آن مشکل تر می شود هنگامی که باید در مورد نتیجه مذاکرات تائید مقاماتی که در جلسات مذاکره حضور ندارند گرفته شود وضع
از این هم مشکل تر می شود